Двуязычный корпус чувашского языка

Поиск

Шырав ĕçĕ:

юрататӑп (тĕпĕ: юрат) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Эпӗ ӑна мӗншӗн юрататӑп?

Помоги переводом

VI сыпӑк // .

Ольгӑна юрататӑп: эпӗ ӑна…

Помоги переводом

IV сыпӑк // .

Мӗншӗн-ха, эпӗ сана юрататӑп пулсан?

Помоги переводом

XII сыпӑк // .

— Эпӗ халӗ ҫеҫ калас теттӗм, — терӗ Обломов вӑраххӑн: — эпӗ сана питӗ хытӑ юрататӑп, питӗ юрататӑп, эсӗ…

Помоги переводом

XII сыпӑк // .

Юрататӑп, тесе виҫӗ хутчен калани, сирень турачӗ, юратни ҫинчен пӗлтерни — ҫаксем йӑлтах пӗтӗм пурнӑҫ телейӗн салукӗ пулмалла тата таса хӗрарӑмӑн ун пекки урӑх пулмалла мар.

Помоги переводом

XI сыпӑк // .

— Сире ухмаха ертекен телей тата? — малалла каларӗ Ольга — Акӑ ҫав ирсемпе каҫсем, ҫав парк, эпӗ юрататӑп тени — ҫаксем пӗри те ниме те тӑмаҫҫӗ-и, ним хака та-и, нимле парнене те-и, чун ыратнине те-и?

— А счастье, от которого вы с ума сходите? — продолжала она, — А эти утра и вечера, этот парк, а мое люблю — все это ничего не стоит, никакой цены, никакой жертвы, никакой боли?

X сыпӑк // .

— Ара, ун чухне, мана лайӑх пулать, эпӗ урӑххине юрататӑп: апла-тӑк эпӗ телейлӗ пулатӑп!

— Да ведь мне тогда будет хорошо, если я полюблю другого: значит, я буду счастлива!

X сыпӑк // .

— Ҫапла, — ҫирӗплетрӗ Ольга, — ӗнер сире эпӗ юрататӑп тени кирлӗ пулнӑ, паян акӑ куҫҫульсем кирлӗ пулчӗҫ, ыран, тен, эсир эпӗ вилнине курасшӑн пулӑр.

— Да, — подтвердила она, — вчера вам нужно было мое люблю, сегодня понадобились слезы, а завтра, может быть, вы захотите видеть, как я умираю.

X сыпӑк // .

Эпӗ сире ҫакна ҫеҫ кӑтартса парасшӑн: эсир чӑнласах юрататӑп тени хальхи юрату мар, вӑл малашнехи кӑна; ку шухӑшласа пӑхмасӑр юратасшӑн ҫунни пулать, вӑл чӑн-чӑн апат ҫителӗксӗр пулнипе, вут-хӗм ҫуккипе, суя та ӑшӑтман ҫутӑпа хӗмленет, тепӗр чухне хӗрарӑмсен ҫак туйӑмӗ ачине е тепӗр хӗрарӑма ачашланинче кӑна мар, ун куҫҫулӗнче е юри туса хӑтланнинчен палӑрать.

Я только хочу доказать вам, что ваше настоящее люблю не есть настоящая любовь, а будущая; это только бессознательная потребность любить, которая за недостатком настоящей пищи, за отсутствием огня, горит фальшивым, негреющим светом, высказывается иногда у женщин в ласках к ребенку, к другой женщине, даже просто в слезах или в истерических припадках.

X сыпӑк // .

«Юрататӑп, юрататӑп!» — терӗр эсир мана ӗнер.

«Люблю, люблю, люблю!» — сказали вы вчера.

X сыпӑк // .

Эпӗ сире юрататӑп, терӗм, эсир те хӑвӑр юратнине пӗлтертӗр — илтрӗр-и, пӗр-пӗринпе мӗнле килӗшӳсӗр янӑрать ку?

Я сказал вам, что люблю вас, вы ответили тем же — слышите ли, какой диссонанс звучит в этом?

X сыпӑк // .

Тата Ольга виҫӗ хутчен каланӑ «юрататӑп» — мӗн ку?

И это троекратное «люблю» Ольги — что это?

X сыпӑк // .

«Юрататӑп, юрататӑп, юрататӑп», — сасартӑк илтӗнчӗ те каллех ун асӗнче чӗри ӑшӑнма пуҫларӗ, анчах сасартӑк каллех кӳтсе кайрӗ.

«Люблю, люблю, люблю», — раздалось вдруг опять в памяти, и сердце начинало согреваться, но вдруг опять похолодело.

X сыпӑк // .

«Юрататӑп, юрататӑп, юрататӑп» тени халӗ те ун хӑлхинче Ольгӑн кирек мӗнле юрринчен те лайӑхрах янӑраса тӑчӗ; ун чӗринче халӗ те вӑл тинкерсе пӑхнин юлашки хӗлхемӗсем пур: Обломов ҫав куҫсенче вӑл ӑна мӗн таран юратнине тата унӑн пӗлтерӗшне уйларӗ, унтан тӗлӗрсе кайма пуҫланӑччӗ, сасартӑк…

«Люблю, люблю, люблю», — дрожало еще в его ушах лучше всякого пения Ольги; еще на нем покоились последние лучи ее глубокого взгляда. Он дочитывал в нем смысл, определял степень ее любви и стал было забываться сном, как вдруг…

X сыпӑк // .

Юрататӑп, юрататӑп, юрататӑп — акӑ сире валли виҫӗ талӑклӑх! — терӗ Ольга, сак ҫинчен тӑрса.

— Люблю, люблю, люблю — вот вам на трое суток запаса! — сказала она, вставая со скамьи.

IX сыпӑк // .

Эсир вара лӑпкӑ, пӗр пек; эхер те талӑк, икӗ талӑк иртсен тата сиртен «юрататӑп…» тенӗ сӑмаха илтмесен, кунта вара шиклӗх пуҫланать…

А вы так ровны, покойны; и если пройдут сутки, двое и я не услышу от вас «люблю…», здесь начинается тревога…

IX сыпӑк // .

— Эпӗ урӑхла юрататӑп, — терӗ Ольга, ҫурӑмӗпе сак ҫине тайӑнса тата хӑвӑрттӑн шуса иртекен пӗлӗтсем ҫине пӑхкаласа.

— Я люблю иначе, — сказала она, опрокидываясь спиной на скамью и блуждая глазами в несущихся облаках.

IX сыпӑк // .

— Анчах аннене, аттене, нянькӑна тата йытта та юратма пулать вӗт: ҫаксем пурте пӗр пӗтӗмӗшле, пурне те пӗрле пуҫтарса «юрататӑп» сӑмахпа витӗнсе тӑраҫҫӗ, кивӗ…

— Но ведь любить можно мать, отца, няньку, даже собачонку: все это покрывается общим, собирательным понятием «люблю», как старым…

IX сыпӑк // .

— Юратнӑ, ҫук… эпӗ ҫакна юратмастӑп: эпӗ сире юрататӑп! — терӗ те вӑл, хӑй чӑнах та юратнине тӗрӗсленӗ пек, ун ҫине чылайччен пӑхрӗ.

— Влюблена, нет… я не люблю этого: я вас люблю! — сказала она и поглядела на него долго, как будто поверяла и себя, точно ли она любит.

IX сыпӑк // .

— Мӗнле хытӑ юрататӑп эпӗ сире!

— Как я люблю вас!

IX сыпӑк // .

Страницы:

Сайт:

 

Статистика

...подробней