Двуязычный корпус чувашского языка

Поиск

Шырав ĕçĕ:

шӑршӑсӑр (тĕпĕ: шӑршӑ) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Ҫав виҫҫӗмӗш саманари йывӑҫ-курӑк ҫулҫисем нимӗн тӗссӗр, шӑршӑсӑр, вӗсем сывлӑш ҫинче выртса тӗсӗ кайнӑ хут пек курӑнаҫҫӗ.

Листва этой мощной растительности третичного периода, лишенная цвета и запаха, казалось, была вырезана из бумаги, вылинявшей на открытом воздухе.

XXXIX сыпӑк // .

Пичкерен шӑрласах юхса тӑнӑ шыв вӗсен тымарӗсене лайӑх ислетсе хӑварнӑран-ши е вӗсем те ҫурҫӗрти вӑрах пурӑнакан, анчах шӑршӑсӑр ытти чечексем пек тӳсӗмлӗ пулнӑран, Таня тухса пӑхнӑ чух вӗсем хӑйсен вӑрӑм тунисем ҫинче чӗрӗ ларатчӗҫ.

Сердитый ли ручеек, вылившийся из бочки, так хорошо омыл их корни, или они просто были живучи, как многие цветы на севере, который не дает им запаха, хотя и оставляет долго жить, но, во всяком случае, они держались на своих высоких ножках, когда Таня взглянула на них.

IV // .

Вӑрман ҫийӗнче хӗвел вӑрахчен анмасӑр тӑрать, кантӑксем умӗнчи шӑршӑсӑр пысӑк чечексем темӗнччен лараҫҫӗ.

И долго не склонялось над лесами солнце, и долго во дворах под окнами цвели большие, без запаха цветы.

II // .

— Ҫиме парасчӗ тирпейлӗн, шӑршӑсӑр, пӗр вӗҫӗмсӗр мӑкӑрлантаратӑн.

— Поесть бы дал спокойно, без вонищи, раскурился без перестану.

Улттӑмӗш сыпӑк // .

Павка пурӑнӑҫӑн пӗтӗм тарӑнӑшне, унӑн чи тӗпне пӑхса курчӗ, кунта вӑл, халиччен курман-илтмен ҫӗнӗ енсене пӗлме ҫунаканскер, ҫӗрӗк лачака йӳҫӗхсӗр, пӑнтӑхнӑ шӑршӑсӑр пуҫне нимӗн те курмарӗ.

Заглянул Павка в самую глубину жизни, на ее дно, в колодезь, и затхлой плесенью, болотной сыростью пахнуло на него, жадного ко всему новому, неизведанному.

Пӗрремӗш сыпӑк // .

Ҫынсене васкавлӑн ҫулмалли ҫаран ути кӗтсех тӑрать, Донӑн леш енче ҫеҫенхиртипе танлаштарма ҫук нимӗн шӑршӑсӑр хӗнчӗр-хенчӗр ҫемҫешке курӑксем юлашки чечеке ларчӗҫ ӗнтӗ.

Караулил людей луговой скоротечный покос, доцветало за Доном разнотравье, не вровень степному, квелое и недуховитое.

1 // .

— Кунта ҫав шӑршӑсӑр та пӑчӑ.

— Тут и без этого запаха тошно.

VIII // .

Часах ҫав вутран, ӑшӑ шӑршӑсӑр пуҫне, нимӗн те юлмарӗ.

И скоро от костра не осталось ничего, кроме теплого запаха.

Коновалов // Александр Алга. Максим Горький. Сочиненисем. Чӑваш АССР государство издательстви, 1953. — 70–118 стр.

Страницы:
  • 1

Сайт:

 

Статистика

...подробней