Двуязычный корпус чувашского языка

Поиск

Шырав ĕçĕ:

пурӑнатӑп (тĕпĕ: пурӑн) сăмах форми çинчен тĕплĕнрех пăхма пултаратăр.
Эпӗ, тинӗсӗн хӗвелтухӑҫ енчи ҫыранӗ хӗрринче мар, кунта пурӑнатӑп пулсан, манӑн утрав ҫине тискер этемсем час-часах килсе ҫӳренине тахҫанах тавҫӑрса илнӗ пулӑттӑм.

Помоги переводом

Вунсаккӑрмӗш сыпӑк // .

Чӑн та, чӳлмекпе тирӗкне хӗртсе хытарас пулать, эпӗ шӑпах шӑрӑх ҫӗрте пурӑнатӑп-ҫке, кунта хӗвел ҫав тери вӗри кӑмакаран та хытӑ хӗртет.

Помоги переводом

Вунвиҫҫӗмӗш сыпӑк // .

— Мана хама ӗлӗкхилле вӗрентнӗ, нумайӑшне эпӗ маннӑ та ӗнтӗ, апла пулин те ыттисем пек мар, урӑхла пурӑнатӑп.

— Я по-старинному обучен, многое уж забыл, да и то живу иначе, чем прочие.

VIII // .

Пылпа ҫу ҫинче тенӗ пек пурӑнатӑп, урӑх ним те пӗлес теместӗп.

Как сыр в масле катаюсь и знать никого не хочу.

III // .

Пурӑнатӑп лӑпкӑн кӑна матӑшкӑпа, апат ҫиетӗп, ӗҫетӗп, ҫывӑратӑп, ачасен ачисем ҫине пӑхса савӑнатӑп та турра кӗлтӑватӑп, урӑх мана кунран ытла нимӗн те кирлӗ мар.

Живу со своей попадьей потихоньку, кушаю, пью да сплю, на внучат радуюсь да богу молюсь, а больше мне ничего и не надо.

III // .

Ҫут тӗнчере пурӑнасса та чысшӑн кӑна пурӑнатӑп

На этом свете одна только честь у меня и осталась…

XXVII. Тӗпчесе пӗлни // .

Паян пурӑнатӑп-ха, ыран чунӑм кӑна юлать.

Нынче я живу, завтра стану духом, тенью, ничем.

XV. Маркон ҫӗнӗ кӗлли // .

Ӗнтӗ сан пӗлмесен те юранӑ-ха… анчах эпӗ кунта виҫ ҫул хушши пурӑнатӑп та ыррине кӑна куратӑп-ҫке…

Тебе-то простительно… но я прожил здесь три года и осыпан его благодеяниями…

XII. Симӗс енчӗк // .

— Халь ӗнтӗ эпӗ пӗртен пӗр ҫакӑн пек туйӑмпа кӑна пурӑнатӑп!..

— Теперь мною владеет только это чувство!..

II. Соколов тухтӑрӑн чирлӗ ҫыннисем // .

— Учительте темелле, чӑннипе каласан — ӗлӗкхи ӗҫпе пурӑнатӑп.

— Официально — за преподавание, а неофициально — за прежнее ремесло.

XV. Кӗтмен тӗл пулу // .

— Ҫуркунне эпир пӑлхав пуҫлатпӑр, ҫавӑнпа пурӑнатӑп та эп ку хулара, — терӗ вӑл малалла.

— Весной мы начнем восстание; поэтому я и живу в этом городе, — продолжал он.

XII. Бойчо Огнянов // .

— Куратӑн-ҫке, пачка: ҫамрӑксемпе пурӑнатӑп та хам та ҫамрӑклансах кайрӑм ӗнтӗ, — терӗ те хӗр-манах, хӑй каллех Стефчова тӗпчеме тытӑнчӗ:

— Как видишь, батюшка: живу с молодежью и сама молодею, — ответила монахиня и опять обратилась к Стефчову:

X. Хӗрарӑмсен мӑнастирӗ // .

 — «Ҫаксене ман валли тунӑ; эпӗ вӗсене тума хавхалантарса ҫеҫ тӑнӑ, эпӗ вӗсене лайӑхлатса пыма хавхалантарса тӑратӑп, анчах тӑвасса вӑл, манӑн аслӑ аппам тӑвать, вӑл тарҫӑ, эпӗ вара киленсе ҫеҫ пурӑнатӑп».

— «Это все сделано для меня, и я одушевляла делать это, я одушевляю совершенствовать это, но делает это вот она, моя старшая сестра, она работница, а я только наслаждаюсь».

8 // .

Тата акӑ мӗн: эпӗ пӗр ҫав уроксемпе кӑна пурӑнатӑп-и вара?

И потом: разве я в самом деле живу уроками?

VII // .

Анчах эпӗ хам тепрер эрнерен ӑҫта пулассине те пӗлместӗп, — тен, Италире, тен, Англире, е тата Прагӑра пулӑп, — халь эпӗ хам фантази тӑрӑх пурӑнатӑп, вӑл ӑҫта илсе каяссине вара пӗлместӗп.

Но я не знаю, где я буду через неделю, — быть может, в Италии, быть может, в Англии, быть может, в Праге, — я могу теперь жить по своей фантазии, а куда она унесет меня, не знаю.

I // .

Анчах вӑл пӗр-икӗ уйӑх хушши ӗнтӗ Лопухова: тата мӗн чухлӗ пурӑнатӑп-ши эпӗ, тесе анратнӑ.

Но уже месяца два она очень настойчиво допрашивала Лопухова, долго ли ей остается жить.

XV // .

Пӗлетӗр вӗт эсир, Вера Павловна, эпӗ хӗрарӑм куҫӗнчен те вӑтанатӑп, чӑнах та; эпӗ епле вӑтанчӑккине сире пирӗн хӗрсем калама пултараҫҫӗ, эпӗ ҫавӑнпа уйрӑм пӳлӗмре пурӑнатӑп та ӗнтӗ.

Вы знаете, Вера Павловна, ведь я и женского взгляда стыжусь, право; наши девушки скажут вам, какая я застенчивая, ведь я потому и живу в особой комнате.

XIV // .

Верочка чылайрантан тин тухрӗ; учительпе Верочка, пӗр-пӗрин хушшинче нимӗн те пулман пек, пӗр-пӗрне пуҫ тайса илчӗҫ, Марья Алексевна малалла та ҫаплах Федя ҫинчен калаҫрӗ, Унтан вӑл сасартӑк калаҫӑва учитель ҫине куҫарчӗ, ун ҫинчен, унӑн ашшӗ-амӑшӗсемпе вӗсен пурлӑхӗ ҫинчен, вӑл мӗнле пурӑнни тата мӗнле пурӑнма шутлани ҫинчен ыйтса пӗлчӗ; учитель кӗскен, тӗлли-паллисӗр ответлерӗ, — атте-анне пур, провинцире пурӑнаҫҫӗ, пуян ҫынсем мар, хам эпӗ уроксемпе пурӑнатӑп, Петербургра медикра ӗҫлеме юлатӑп, терӗ: пӗр сӑмахпа каласан, ку калаҫуран нимӗн усси те пулмарӗ.

Верочка долго не выходила, — вышла; она и учитель обменялись поклонами, будто ничего между ними не было, а Марья Алексевна все еще продолжала беседовать о Феде, Потом вдруг круто поворотила разговор на самого учителя и стала расспрашивать, кто он, что он, какие у него родственники, имеют ли состояние, как он живет, как думает жить; учитель отвечал коротко и неопределенно, что родственники есть, живут в провинции, люди небогатые, он сам живет уроками, останется медиком в Петербурге; словом сказать, из всего этого не выходило ничего.

VI // .

Куратӑн-и, ҫак пирӗн вырӑс принципне йышӑннӑ хыҫҫӑн епле лӑпкӑ пурӑнатӑп эпӗ.

Видишь, как спокойно я живу, приняв этот наш русский принцип.

II // .

— Ҫапла, — терӗ статски, юлхавлӑн анасласа, — эсӗ, Сторешников, мухтанарах каларӑн; сирӗн ӗҫӗр пӗтмен-ха, эсӗ вара унпа пурӑнатӑп тесе каласа тултартӑн, пире лайӑхрах ӗнентерес тесе, Адельпе уйрӑлса кайрӑн.

— Да, — сказал статский, лениво потягиваясь, — ты прихвастнул, Сторешников; у вас дело еще не кончено, а ты уж наговорил, что живешь с нею, даже разошелся с Аделью для лучшего заверения нас.

II // .

Страницы:

Сайт:

 

Статистика

...подробней